نئو

۱۵ دی ۱۳۹۷

arznameh- NEO

با مرور اخبار مربوط به دنیای رمزارزها می‌توان به سادگی متوجه شده که یکی از کشورهایی که در حوزه بلاکچین سر و صدای بسیاری را بلند می‌کند، چین است! این کشور همان‌طور که در حوزه‌های دیگری نظیر تولید، صادرات، واردات، نیروی کار و غیره در سطح جهانی فعالیت عمده داشته و رقابتی سنگین، اما پنهان را با ایالات متحده دنبال می‌کند، در حوزه رمزارزها هم بیکار ننشسته و تمام تلاش خود می‌کند. نئو (NEO) رمزارزی است که از دیدگاه بسیاری به عنوان واکنش چین نسبت به اتریوم (Ethereum) شناخته می‌شود. هدف اصلی از طراحی این رمزارز ایجاد اقتصادی هوشمندتر به عنوان پلی میان دارایی‌های سنتی و دیجیتال بوده است.

در این مطلب به طور اجمالی به بررسی این رمزارز پرداخته و نگاهی تازه را به ویژگی‌های خاص آن معطوف نموده‌ایم.

 

 

نئو چیست؟

به لحاظ ماهیت، نئو یک پلتفرم بلاکچین است که به منظور تسهیل توسعه دارایی‌های دیجیتال و قراردادهای هوشمند (Smart Contract) طراحی شده است. این پلتفرم از دو توکن مجزا با نمادهای NEO و GAS استفاده می‌کند؛ هر دو توکن مبتنی بر شبکه نئو بوده و هر یک کاربردهای منحصر به خود را دارند. نئو و گَس در ماه آگوست سال ۲۰۱۴ معرفی شدند و در راستای رسیدن به عرضه کنترل شده، محدودیتی یکصد میلیونی برای هر دو توکن در نظر گرفته شد.

همانطور که در بالا اشاره شد، فارغ از این که هر دو سکه، توکن بومی شبکه نئو هستند، هر یک از آن‌ها نقش و وظیفه منحصر به خود را دارند که در ادامه مختصراً به آن‌ اشاره شده است.

توکن نئو در اصل سهام مالکیت بلاکچین نئو است؛ این توکن‌ها برای ساخت بلوک (Block) و مدیریت شبکه مورد استفاده قرار می‌گیرند. کاربرانی که توکن نئو را در کیف پول (Wallet) خود نگهداری می‌کنند، به عنوان پاداش گَس (GAS) دریافت می‌کنند.

در سوی دیگر، توکن‌های گَس به کاربران اجازه و امکان استفاده از بلاکچین نئو را می‌دهند؛ گَس که شباهت بسیاری به اتر (Ether) در شبکه اتریوم دارد، در اصل نقش موتور محرک تراکنش‌های سیستم نئو را دارد.

 

 

ویژگی‌های نئو

پلتفرم نئو به همراه توکن‌های آن، یعنی نئو و گَس از اساس با بیتکوین و بسیاری دیگر از رمزارزها تفاوت دارند. در ادامه سه ویژگی منحصر به فرد نئو را به طور مختصر بررسی نموده‌ایم.

 

 

واحد ارز غیر قابل تقسیم

کوچک‌ترین واحد رمزارز نئو همیشه برابر یک سهم بوده و خواهد بود؛ رمزارز بومی این شبکه بر خلاف دیگر رمزارزهایی نظیر بیتکوین قابل خُرد شدن نخواهند بود. دلیل اصلی این امر این است که نئو نیز مانند سهام یک شرکت قابل خرد شدن نیست. اگرچه این موضوع می‌تواند در آینده با افزایش قیمت نئو مشکل‌ساز شود، اما بسیاری از صرافی‌ها (Exchange) در حال حاضر روش‌های منحصر به خود را برای خرد کردن سکه‌ها دارند.

 

 

تولید گَس

بزرگ‌ترین وجه تمایز نئو، وجود سیستم دو لایه برای توکن‌های نئو و گَس است. اگرچه گَس را می‌توان بر روی تعداد انگشت شماری از صرافی‌ها معامله کرد، اما کاربران به طور کلی توکن‌های نئو را که در حقیقت سهام آینده پلتفرم است را خریداری می‌کنند. مزیت وجود لایه‌های دوگانه برای توکن‌های نئو و گَس زمانی نمایان می‌شود که کاربر قصد انتقال نئو به کیف پول سازگار با آن را دارند. کاربران تنها با نگه داشتن نئو در کیف پول خود و با تولید هر بلوک در شبکه، گَس تولید می‌کنند؛ به ازای هر بلوک جدید، ۸ گَس بین تمامی ۱۰۰ میلیون نئوی موجود توزیع می‌شود.

چنین فرایندی شباهت بسیاری به رویه صورت گرفته در اتریوم دارد؛ اما از آن‌جایی که بهای گَس و نئو از یکدیگر مستقل است، این مسیر تفاوتی اساسی با استخراج بیتکوین دارد. در بلاکچین بیتکوین، بهای سکه استخراج شده با سکه خریداری شده یکسان است. به طور کلی، گَس برای پرداخت کارمزد تراکنش‌های صورت گرفته بر روی شبکه نئو کاربرد دارد.

 

 

قراردادهای هوشمند

یکی دیگر از ویژگی‌های بلاکچین نئو، استفاده از قراردادهای هوشمند بر روی این شبکه است. از آن‌جایی که این مبحث از گستردگی زیادی برخوردار است، بیش از این مبحث قراردادهای هوشمند (Smart Contract) را باز نکرده و به فرصتی دیگر موکول می‌کنیم.

 

 

مشکلات احتمالی نئو

کانسپت نئو غالباً برای بیشتر کاربران، به ویژه افراد تازه وارد به دنیای رمزارزها بسیار پیچیده است؛ این پیچیدگی به نوبه خود می‌تواند راه را برای پذیرش این بلاکچین و توکن‌های آن از سوی کاربران و کسب و کارها ناهموار کند. در سوی دیگر، یکی از شکایات متداول کاربران از این شبکه مربوط به عدم تقسیم‌پذیری واحد ارز آن است. دیگر رمزارزها برای برطرف نمودن این مشکل، واحدهای کوچک‌تر را برای سکه‌های خود ایجاد کرده‌اند؛ به عنوان مثال، بیتکوین واحدی با هشت رقم اعشار را به عنوان واحد خرد بیتکوین در نظر گرفته که آن را ساتوشی (Satoshi) می‌نامند. از این طریق کاربران قادر خواهند بود با افزایش بهای بیتکوین، بسته به توانایی خرید خود این رمزارز را تهیه کنند. جای خالی چنین قابلیتی در نئو به شدت احساس می‌شود؛ به طور مثال، اگر قیمت هر نئو به ۱,۰۰۰ دلار برسد، کم‌ترین میزان خرید یا فروش کاربران برابر با هزار دلار خواهد بود!

در سوی دیگر، شبکه نئو در قیاس با رقبای خود از سرعت عملکرد پایین‌تری برخوردار است؛ در حقیقت این بلاکچین به شدت کُند بوده و فرایند همگام‌سازی و بروزرسانی آن با تأخیر زیادی صورت می‌پذیرد. یکی از مثال‌های این تأخیر را می‌توان در انتقال نئو از کیف پول به وضوح مشاهده نمود. شاید این معضل در آینده برطرف شود، اما در حال حاضر برای تأیید انجام تمامی پرداخت‌ها، به ویژه پرداخت مبالغ سنگین کاربر بایستی زمانی را به انتظار برای دریافت تأیید تراکنش تخصیص دهد.