عرضه اولیه سکه (ICO)

۰۶ بهمن ۱۳۹۷

arznameh- Initial Coin Offering
بسیاری از کسب و کارها در آغاز کار خود برای تأمین سرمایه و منابع مالی اقدام به فروش سهام در بازارهای عمومی کرده و از این طریق منابع مالی اولیه مورد نیاز خود را تأمین می‌کنند.

با ظهور و گسترش رمزارزها، شیوه‌ای جدید برای تأمین منابع پا به عرصه ظهور گذاشته که بیش از همه از سوی استارتاپ‌ها، به ویژه آن‌هایی که عمده فعالیت‌شان بصورت آنلاین صورت می‌گیرد مورد پذیرش قرار گرفته است. این شیوه تأمین سرمایه تحت عنوان عرضه اولیه سکه (Initial Coin Offering) یا به اختصار «ICO» شناخته می‌شود.

طی یک سال و نیم گذشته گسترش عرضه اولیه سکه‌ها شاهد رشد قابل ملاحظه‌ای بوده است؛ در حال حاضر بیش از ۱۰۰۰۰ توکن (سکه) دیجیتال وجود دارد که در این مقاله به اختصار به چگونگی بهره‌گیری کارآفرینان از توکن در کسب‌وکارشان خواهیم پرداخت.

 

تاریخچه

اولین فروش توکن در جولای سال ۲۰۱۳ توسط متسرکوین (Mastercoin) برگزار شد. در سال ۲۰۱۴، اتریوم (Ethereum) با فروش توکن ظرف مدت تنها ۱۲ ساعت موفق به دریافت ۳۷۰۰ بیتکوین شد که ارزش آن در آن زمان بالغ بر ۲.۳ میلیون دلار بود.

بعدها در سال ۲۰۱۷ فروش توکن و عرضه اولیه سکه از محبوبیت ویژه‌ای برخوردار شد؛ به نحوی تا پیش از پایان نیمه اول سال ۲۰۱۷، هجده وبسایت به طور مرتب ICOها را به طور دقیق دنبال می‌کردند.

یکی از استارتاپ‌هایی که به این شیوه نوظهور توجه ویژه‌ای نشان داد، اپلیکیشن پیام‌رسان کیک (Kik) بود که در سال ۲۰۱۷ توانست از طریق عرضه اولیه سکه بالغ بر ۱۰۰ میلیون دلار منابع مالی جذب نماید.

در ابتدای ماه اکتبر سال ۲۰۱۷، میزان فروش صورت گرفته از طریق ICO بالغ بر ۲.۳ میلیارد دلار تخمین زده شد که این میزان بیش از ده برابر فروش سال قبل بود.

از ابتدای نوامبر ۲۰۱۷، به طور میانگین ۵۰ عرضه در هر ماه صورت گرفته که بیشترین میزان فروش، مربوط به فایل‌کوین (Filecoin) بوده است. رقم فروش فایل کوین بالغ بر ۲۵۷ میلیون دلار بود که از این مقدار، ۲۰۰ میلیون دلار آن ظرف مدت یک ساعت اول فروش تأمین شده است.

 

روش عملکرد عرضه اولیه سکه چیست؟

عرضه اولیه سکه اساساً یک ابزار تأمین مالی است؛ برای استفاده از این ابزار، استارتاپی که قصد تأمین مالی دارد می‌تواند در ابتدا از طریق پلفرم‌های مختلف اقدام به ساخت رمزارزی جدید کند. یکی از این پلتفرم‌ها اتریوم است که از طریق کیت ابزار خود (toolkit) به شرکت‌ها امکان ساخت سکه دیجیتال را می‌دهد.

در مرحله بعد، شرکت مورد نظر با برگزاری عرضه اولیه سکه برای عموم، برای سرمایه‌گزاران خرد امکان خرید سکه‌های جدید را می‌دهد. افراد متقاضی می‌توانند برای خرید این سکه‌ها از رمزارزهای دیگری نظیر بیتکوین یا اتریوم استفاده کنند.

در این روش بر خلاف سایر شیوه‌های سرمایه‌گزاری نظیر عرضه مقدماتی عمومی یا سرمایه‌گزاری خطرپذیر، سرمایه‌گزاران در عواید شرکت سهیم نخواهند بود. زمانی که شما در یک شرکت سهامی سرمایه‌گزاری می‌کنید، مالک بخشی کوچک از شرکت بوده و به اندازه سهم خود در عواید شرکت سهیم هستید؛ در عوض وعده ICO این است که سکه‌ای که شما برای سرمایه‌گذاری خریداری کرده‌اید را می‌توانید بعدها برای خرید محصولاتی استفاده کنید که متعاقباً تولید خواهند شد. دیگر نکته مثبت شرکت در ICO این است که امکان افزایش ارزش سکه‌های خریداری شده نیز وجود داشته و با وقوع این افزایش، سرمایه‌گذار منافع بیشتری را کسب خواهد کرد.

 

محدودیت‌ها و نقدها

ترتیب دادن عرضه مقدماتی سکه به دلیل فناوری‌های مختلفی که در آن دخیل هستند (نظیر استاندارد توکن ERC20) کار ساده‌ای است، زیرا این فناوری‌ها فرآیندهای طولانی مورد نیاز برای ساخت یک رمزارز جدید را بسیار ساده کرده‌اند. شیوه عملکرد بسیاری از ICOها بدین نحو است که خریداران ارزهای دیگر (بعنوان مثال بیتکوین یا اتریوم) را به قراردادی هوشمند ارسال کرده؛ سپس این قرارداد هوشمند سرمایه تأمین شده را ذخیره کرده و در ازای آن سکه یا توکن جدید را به خریدار تخصیص می‌دهد.

با در نظر گرفتن این حقیقت که توکن‌ها در واقع سهام نیستند، افراد شرکت کننده در ICO محدودیت‌های اندکی دارند. با توجه به این که تأمین سرمایه در سطح جهانی صورت می‌پذیرد، میزان منابع مالی جمع‌آوری شده می‌تواند نجومی باشد. از مسائل مرتبط با ICOها می‌توان به این موضوع اشاره نمود که به دلیل این که طی این فرآیند، تأمین منابع مالی پیش از تولید صورت می‌گیرد، سرمایه‌گذاری تا حد زیادی مبهم و دارای ریسک بالا خواهد بود. از طرف دیگر به عقیده حامیان این شیوه، ICO روشی کارآمد و ضروری برای ایجاد انگیزه برای توسعه پروتکل ‌است.

 

ابعاد قانونی ICOها

با شروع گسترش این شیوه تأمین مالی و محبوبیت سرمایه‌گزاری از این طریق در دسامبر ۲۰۱۷، قوانین و مقررات حاکم بر رمز ارزها نیز به سرعت رو به تغییر گذاشت. این تغییرات اساساً ریشه در وقوع سرقت‌های سایبری و اعمال نفوذ در بازار این ارزها داشت. با توجه به ماهیت رمزارزها، افراد می‌توانند فارغ از کشور یا حوزه‌ای که در آن قرار دارند بدون نیاز به وجود واسطه‌هایی نظیر بازار بورس مستقیماً اقدام به نقل و انتقال رمزارزهای خود کنند، به نحوی که هیچ الزامی برای به‌روز‌‌رسانی دفاتر ثبتی و یا سوابق برای آن‌ها وجود نخواهد داشت. به همین اعمال نظارت و کنترل از سوی مقامات بر نقل و انتقالات رمزارزها بسیار دشوار است.

تمامی فناوری‌های نوظهوری که مقادیر بالای پول در آن‌ها جریان دارند، به لحاظ قانونی و ریسک کلاهبرداری زیر ذره‌بین و نقد قرار می‌گیرند؛ این امر برای ICO هم صادق بوده و هست. با این وجود، شیوه صدور توکن‌ها این امکان را فراهم آورده تا نظارت بر آن در سطح جهانی تقسیم شده و هر کشور از طرق مختلف بر آن نظارت داشته باشد.

 

آینده ICO

با نگاه به فضای حاکم بر عرضه اولیه سکه می‌توان به وضوح مشاهده نمود که در کنار مشکلات بسیار، پتانسل‌های فراوانی در این حوزه وجود دارد. برای درک بهتر وضعیت کنونی ICO میتوان آن را با گسترش سریع شرکت‌های اینترنتی و سقوط آن‌ها در سال ۲۰۰۰ مقایسه نمود: بعد از سر و صدای زیاد، بسیاری از شرکت‌ها سقوط کردند اما در این میان چند شرکت عمده دوام آوردند و به غول‌های این صنایع تبدیل شدند.

اگر ICOها بتوانند دوام بیاورند، به چالشی اساسی برای شیوه‌های سنتی تأمین مالی بدل خواهند شد.


نظر دهید قوانین ارسال نظر نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین باشند، منتشر نمی‌شود
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری کنید